Świątynia Yuantong (圆通寺) jest jedną z najstarszych świątyń buddyjskich w Kunmingu i może poszczycić się historią sięgającą ponad 1200 lat. Leży u południowego podnóża góry Yuantong. Dziś jest największą świątynią buddyjską w Kunmingu.

Na jej terenie stoją pawilony reprezentujące trzy główne tradycje buddyzmu – mahajanę, therawadę i buddyzm tybetański.

Historia

Według inskrypcji na steli upamiętniającej powstanie i budowę świątyni Yuantong, obiekt ten wzniesiono pierwotnie w czasach panowania klanu Meng w królestwie Nanzhao (738–902 r. n.e.). Jak głosi lokalna legenda, świątynia powstała po to, aby poskromić złego smoka wodnego.

W 1255 roku spłonęła podczas południowej kampanii wojskowej Kubilaj-chana. Odbudowę rozpoczęto w 1301 roku, a ukończono w 1319 roku. Wtedy też obiekt otrzymał nową nazwę – Yuantong. W tamtym czasie w skład kompleksu wchodziły: Pawilon Guanyin, skarbiec sutr, główny pawilon Yuantong, wieże Dzwonu i Bębna oraz dwie pagody.

Gdy w 1382 roku rozbudowano mury Kunmingu, świątynia znalazła się w obrębie miasta. Renowacje prowadzono kolejno w latach 1403, 1453, 1483 i 1535. W 1668 roku przesunięto bramę o sto kroków w stronę ulicy Yuantong i wzniesiono łuk „Yuantong Shengjing”, Pawilon Niebiańskich Królów oraz ośmiokątny Pawilon Buddy Maitrei. Powódź z 1871 roku poważnie uszkodziła budynki i posągi. Odbudowano je w 1885 roku.

W 1950 roku świątynię przejęło wojsko. W czasie rewolucji kulturalnej teren zajęło Miejskie Biuro Obrony Cywilnej, które zbudowało w pobliskiej jaskini instalacje obronne. Gdy w 1975 roku obiekt trafił z powrotem pod zarząd cywilny, był pozbawiony roślinności i mocno zniszczony. Prace nad odbudową ruszyły w 1976 roku, a świątynię otwarto ponownie dla zwiedzających w 1979 roku.

Świątynię wpisano na miejską listę dziedzictwa kulturowego Kunmingu w marcu 1983 roku.

Architektura

Świątynia zwrócona jest na południe, z górą Yuantong od północy i ulicą Yuantong od południa. Zajmuje 12 767 metrów kwadratowych i została wzniesiona w rzadkim układzie „odwróconego zbocza” – brama główna leży wyżej niż hala główna. Wzdłuż centralnej osi południe – północ stoją kolejno: brama główna, łuk Yuantong Shengjing, hala Longhua, pawilon ośmiokątny, hala Yuantong i na samym końcu – tajska hala Buddy z Brązu.

Łuk Yuantong Shengjing z 1668 roku to ceglano-drewniana brama pamiątkowa o trzech przejściach i czterech filarach. Robi niesamowite wrażenie.

Na terenie świątyni rozciąga się „staw uwalniania istot żywych”, na którego środku wznosi się ośmiokątny pawilon z dwupoziomowym dachem – wewnątrz stoi posąg dwudziestoczteroramiennej Guanyin. Z brzegami łączą go mostki z białego marmuru, a sam staw otaczają zadaszone korytarze.

Hala Yuantong, pierwotnie poświęcona Guanyin, straciła jej posąg w powodzi z 1871 roku. Po renowacji prześwięcono ją Trzem Ciałom Buddy Siakjamuniego, a figurę Guanyin przeniesiono do wyżej wspomnianego ośmiokątnego pawilonu. Główna sala zajmuje powierzchnię ponad 600 metrów kwadratowych i odzwierciedla styl architektoniczny epoki Yuan.

Na wschód od hali Yuantong stoi pawilon Puguangming, reprezentujący tradycję tybetańską i poświęcony Buddzie Wajroczanie. Niestety próżno tu szukać architektury tybetańskiej – wygląda on dość niepozornie. Jedynym architektonicznie wyróżniającym się miejscem jest znajdująca się w głębi kompleksu hala Brązowego Buddy.

Za halą Yuantong ciągnie się ponad 300-metrowa skalna ściana pokryta inskrypcjami z różnych epok.

Pawilon Brązowego Buddy, zbudowany w 1985 roku, powstał specjalnie po to, by wyeksponować podarowany przez Tajlandię brązowy posąg Buddy Siakjamuniego. Budowla łączy w sobie chińskie, tajskie i indyjskie style architektoniczne, wyróżniając się spiczastym dachem o zazębiających się, wielopoziomowych okapach oraz drzwiami i filarami w stylu indyjskim.

Próbowałam zrobić panoramę telefonem, wyszło jak wyszło.. 😉 Niestety podczas naszej wizyty wschodnia część pawilonu była oszpecona rusztowaniem (odrobinę widoczne na zdjęciu poniżej)